Wanneer wij terugkijken op de weg die wij zijn gegaan, rest ons slechts één vraag: hebben wij het goed gedaan?
Het was een van de zinnen die mijn moeder, Bé, vaak uitsprak — eenvoudig van woorden, maar diep van betekenis.

Zij was een vrouw van een zeldzame wijsheid, met een blik op het leven die niet door iedereen werd verstaan. Voor sommigen bleef zij een raadsel. Maar wie haar werkelijk kende, voelde het onmiddellijk: een stille kracht, een energie die door je heen leek te stromen zodra zij in je nabijheid was.

Ze bezat een opmerkelijk vermogen om dwars door de buitenkant heen te kijken, alsof ze rechtstreeks in de ziel kon lezen. Haar ogen zagen meer dan woorden ooit konden verbergen.

Aardse bezittingen lieten haar onberoerd. Voor haar hadden ze nauwelijks gewicht. Het leek alsof zij haar leven al leidde met het besef dat het wezenlijke zich niet laat vasthouden in dingen, maar slechts in ervaring, in inzicht, in verbondenheid.

Soms keek ze omhoog, naar de onmetelijke ruimte van het universum. Niet met de verwondering van iemand die iets probeert te begrijpen, maar met de rust van iemand die het al lang had begrepen.